عربستان سعودی در مواجهه با معضل مواد مخدر، بهجای اصلاح ساختار و رویکرد انسانی، به ترکیبی از خشونت عریان، فریب رسانهای و ارعاب سیستماتیک متوسل شد. مجازات یکسانِ گردنزدن برای معتاد و قاچاقچی، فارغ از میزان و قصد، نه نشانه اقتدار که اعتراف به فقر عقلانیت حقوقی است. این کشور با ساختن خبرهای جعلی درباره تجهیزات «فوقمدرن» در فرودگاه جده، مسیر قاچاق را عمداً منحرف کرد تا دام خود را در مدینه پهنتر کند.
واقعیت، نه فناوری پیشرفته، بلکه تشخیص فردی یک افسر سالخورده بود که جای نهاد، قانون و سیستم نشسته بود؛ پلیسی که با اشاره انگشت، سرنوشت انسانها را رقم میزد. عربستان نشان داد که در نظام امنیتیاش، جان انسان ارزانتر از نمایش اقتدار است. زندانهایش پر شد از معتادان درماننشدهای که قربانی سیاست «ترس بهجای پیشگیری» بودند.
اعدام علنی، ابزار عدالت نبود؛ ابزار پیام بود: «بترسید». اما ترس، مسئله مواد مخدر را حل نکرد، فقط آن را پنهانتر و بیرحمانهتر کرد. این سیاست، نه مبارزه با جرم، که تولید خشونت سازمانیافته دولتی است؛ خشونتی که با نقاب شریعت، اما در تعارض آشکار با کرامت انسان اعمال میشود