در پی بهروزرسانی اخیر پلتفرم «ایکس» و نمایش کشور یا منطقهٔ مبدا کاربران، موجی کمسابقه از افشاگری در جهان و بهویژه ایران شکل گرفت. این قابلیت تازه نشان داد که هم موافقان و هم مخالفان فیلترینگ در ایران، سالها از «خط سفید» و اینترنت بدون فیلتر استفاده کردهاند؛ آن هم در حالی که مردم عادی با محدودیتهای گسترده دستوپنجه نرم میکردند. افشای استفاده برخی مقامات دولتی و نمایندگان مجلس ـ که حتی یکی از آنها مردم را فاقد «صلاحیت اینترنت آزاد» دانسته بود ـ پرسشهایی جدی درباره صداقت سیاستگذاران برانگیخت. وزیر ارتباطات نیز پس از لو رفتن استفادهاش از سیمکارت سفید، لوکیشن حساب خود را ناگهان از «ایران» به «غرب آسیا» تغییر داد؛ اقدامی که بیش از پیش بر نابرابری دسترسی و دوگانگی گفتار و رفتار مسئولان سایه انداخت.
در سه روز نخست پس از این افشاگری، بیش از ۱۲۲ هزار توییت و ریتوییت با ۲۸ میلیون بازدید منتشر شد؛ حجمی که نشان میدهد موضوع «اینترنت طبقاتی» از هر رخداد سیاسی اخیر برای کاربران مهمتر بوده است. دادههای مشابه در دیگر کشورها نیز پرده از عملیات سازمانیافته، حسابهای جعلی، روایتسازیهای برونمرزی و شبکههای نفوذ برداشت؛ از حسابهای خارجیِ منتسب به هواداران ترامپ تا اکانتهای جعلی در کشورهای عربی و ترکیه، و فعالیت ساختاریافته کاربران وابسته به دولت چین. با این حال، هیچجا به اندازه ایران این ماجرا به بحثی عمیق درباره نابرابری، رانت و بیعدالتی دیجیتال بدل نشد.
در نهایت، قابلیت جدید «ایکس» تنها موقعیت جغرافیایی چند حساب را افشا نکرد؛ بلکه جایگاه واقعی ما را در عصری برملا ساخت که در آن، حقیقت کوچکتر و فریبکاری بزرگتر شده است
